14 Haziran 2009 Pazar

Change yourself, change everything.

Her insan gibi ben de değişiyorum.
Şartlar değişiyor, hayat değişiyor.
An'ları yaşıyoruz.
Geliyor, seçim yapıyoruz. Belki de kapılar çarpıyoruz birilerinin yüzlerine.

Neyse işte, yaşıyoruz neticede.
Olaylar bizim dışımızda gelişiyor, bir güzel ayak uyduruyoruz sonra.
Dönüm noktaları oluyor, cesaretin varsa bi' anda geride bırakıyorsun herşeyi.
Yoksa, sancı..

Yaşamak istemediğin bi hayatın içindeysen ve o hayattan kopmaya, o hayata dahil olanları da kendinle birlikte koparmaya takatin yoksa..

Aylarca kafan karışık dolaşmışsan ve bi' türlü gereken cesareti kendinde bulamamışsan.
Kendinle bile yüzleşememişsen, bırak izah etmeyi.
Yani kurtulamamışsan..
İşte sancı..

Keyifsiz, kapana kısılmış, debelenmeyi bile beceremeden.
Her neyi düşünmen gerekiyorsa, ondan başka herşeyi düşünerek zaman geçirten.
Ne aciz, ne perişan ve ne bencil.

Evet, herşeyin sonu var.
Bu sadece biraz uzun sürdü. Hepsi bu.

Ben ki, kelimeler bana kul köle.
Ben ki, 2 cümleyi arka arkaya ekleyemiyorsam..
Ben ki, ölmüşüm.

Neyse, dirilirim elbet.

9 Mayıs 2009 Cumartesi

I'm gonna change my mind.

Ruh halleri de değişir.
Hatta en çok onlar değişir..

2 ay sonra 19 yaşında bir üniversite mezunu olacağım. Bu düzende.. Erken yıkım, normalin üstünde demoralize olmak falan işte. Şimdilik esas sıkıntım hazırlanması gereken projelerin, verilmesi gereken sınavların altından kalkabilmek. Sonuç olarak verilen emekler neticesinde bir anda geçip gidecek hepsi ve ben elimde diploma ile başbaşa kalacağım.

Radyo-televizyon bitirmiş biri olarak, mesleğe ne kadar aşkla yaklaşırsam yaklaşayım yıllarca kanımı emmeye çalışacaklar. Şanslıysam tabi. Zira stajyer olarak bile giremiyorsun hiçbir yere torpilin yoksa.

Şu gelecek denen şeyi bir yandan fazlasıyla ciddiye almakla beraber, diğer yandan eğer istiyorsam o an içimden gelenlerin peşinden gidiyorum. Öyle çok tutkulu bir insan olmadım bu zamana kadar. Olmazsa aklımı oynatırım diyerek sarılmadım hiçbir işe. Ama şansım hep yaver gitti. Ne istediysem bir şekilde benim oldu. Bunun sebebi de sanıyorum, ne istiyorsam adımlarımı her alanda o yöne doğru çevirmemdir. Gerçekten istediğim şeyle sağladığım uyum, sonucun olumlu olmasına yetiyor.

Gelelim işin kötü tarafına. Ne istediğimi bilmiyorum, kafam karışık desem o da değil. Genel olarak neslimize hakim olan bir umutsuzluk söz konusu. İşsizlik, korkular, güvensizlik falan derken zaten yerlerde sürünen şansımızı iyice dibe çekiyoruz. Etrafımız kötü örneklerle dolu ve mezun olanların çoğu da onların arasına karışmakta.

Tutkuyla hedef belirlemesemde artık birşeyler istemenin zamanı geldi diye düşünüyorum kendi adıma. Yoksa bana da yer açın ey sevgili diplomalı işsizler, kapıp diplomamı geliyorum!

5 Mart 2009 Perşembe

This life killing me.Yeah.

Pek fazla sorumluluğum var yerine getirmem gereken ama ben tatildeyim! Tatil demeye bin şahit lazım aslında, kendimin katili olmak üzereyken yola çıkmak, şehir değiştirmek falan. Neyse, sevgili sınıf arkadaşım, ev arkadaşım, yol arkadaşımla birlikte kuzenimin evinde aldık soluğu, soluklanmak maksatlı. Fazla umutlanmışız, kendinle birlikte yaşadığın hayatı da sürüklüyosun peşinde el mahkum. Hava değişimi, mekan değişimi falan kar etmiyor. 2. gece alkole vurduk kendimizi, an itibarıyla sarhoşum. Tek değişim bu.

Ödenmesi gereken faturalar, kira, okul taksidi. Zora girmeler, darlanmalar, vicdan azapları. Çekilmesi gereken filmler, hazırlanması gereken projeler. Mezun olunması gereken bi' okul, okumaya devam etmenin gerekliliği, sektöre girme mecburiyeti, paraya olan ihtiyaçtan çalışmanın gerekliliğinin su götürmezliği. Netice, kafa karışıklığı.

Yaşıtlarımın hemen hepsiyle aynı boyutlarda dolanıyorum muhtemelen. Darlanıyorum mütemadiyen. İnşa edilmeye çalışılan bir hayat, yanlış koyduğun her tuğlanın acısı çıkıyor bi' zaman muhakkak (biliyorsun). Adımı denk atmaya çalışmak, uğraşmak, uğraşmadığın zamanlar müthiş vicdan azabı duymak.

Büyük değişikliklere en kolay adapte olabileceğim zamanlardayım. Yıllar geçip de sabitlendiğim zamanlarda, olmak istediğim yerde olmayı umut ediyorum her beşer gibi. Bunun umudunu taşıyıp, getirdikleriyle mücadele etmeye çabalıyorum. Ne kadar başarılı olduğumu reklamlardan sonra görücez hep birlikte.

Hayatıma sponsor lazım lan. İdame ettirmeye zorlanıyoruz ailecek. İlgilenenlere duyurulur.

Bir genç kızın genele açılmış defteri.
Buyrun.
Afiyetle.
İyi geceler.

28 Şubat 2009 Cumartesi

What about future? Hole..

Öyle bir dönemde yaşıyoruz ki , bırakın gelecek planı yapmayı, ertesi günün planını yapamayacak vaziyetteyiz. Alınan eğitimler, yapılan yatırımlar, akabinde gelen kariyer hevesleri.. Her bir heves boşa çıkar halde. Harika donanımlar, bir an önce mesleğe atılma aşkı, yapılacak işe canla-başla sarılma potansiyeli ama maalesef icra edebilecek herhangi bir iş bulamama hali.

Beyin uyuşturmaya dayalı bu sistemde, uyuşmadan varolabilme çabalarımız.. Uyutulanlar iflah olamıyorlar bir daha, ottan farkı kalmayan beyinler inşa ediyor sistem. Tembelliğe alıştırıyor, muhakeme gücünü yerle bir ediyor.Sonra da öğütüyor kendi içinde. Televizyon, internet, modalar, akımlar, idoller ve kabul görenler. Herkes aynı boş şeyleri konuşuyor..Kürküne yatırım yapmaktan, kültürünün üstüne 3 kuruşluk birşey koymaya fırsat bulamıyor insanlar. Dünyaya hiçbir faydası olmadan, bir ömrü tüketmekle geçirecek nice insan. Afedersiniz ama nah kalkınırız biz bu gidişle.


Diploma sahibi, meslek sahibi olup , iş sahibi olamadan geçicek belki yıllarımız. Ve güç bu sünger beyinlilerin elinde olmaya devam ettiği sürece , kimse gerçekten hakettiği muameleyi göremeyecek. Bulunmanız gereken yerde hep bir idiot duruyor olacak. Acayip miktarlara çalışan ama sizin yapıcağınız işin 1000'de 1'ini kıvıramayan..

Gidişatın az biraz düzelmesini arzulayan, en azından hak yerini bulsun diyen, süngerler tarafından henüz emilmeyen arkadaşlara sesleniyorum.. Sahip olduğumuz hakları mümkün olduğunca iyi değerlendirelim.. Kötünün iyisi vardır muhakkak..

Siyaset falan sevmem hiç ama biliyorum boş oyların katkısı büyük düşülen boşluklarda..

22 Şubat 2009 Pazar

My son , my honey.


Sevmezdim kedileri hiç. Köpekler kadar samimi, sıcak gelmezlerdi bana. Hani edilgen olmayışları deli ederdi , mamasını , yuvasını ben sağlarken.. Eh sonunda istisnanın birine denk geliverdim. Köpek ruhlu bir kedi oldu evimizin erkeği. Sırf sevilmekten değil , sevmekten de keyif alan bi' can yarısı..

Haftasonları evde yalnız kalıyor 2 gün. Evde kedi bırakmanın, evde bebek bırakmakla eşdeğer olduğunu anlamama sebep oldu bu durum. Konuşamıyor , derdini anlatamıyor , telefon edemiyor , yardım isteyemiyor. Başına bi iş gelse, anca geldiğim zaman öğrenebiliyorum. Eh aklım onda kalıyor. Evlattan farkı kalmadı keratanın.

Yine bi pazar günü. Az önce döndüm eve. Karşımda canlı ve sağlıklı vaziyette ama ölümüne miyavlar bi' halde. Hoşuna gitmeyen birşeyler olduğunda durmuyor çenesi. Sitem ettiğini anlıyorum da , bi' de ne dediğini bilsem iyice ilerliycek ilişkimiz.

Şu dünya üzerinde varlığından en çok keyif aldığım canlıdan bahsetmek istedim. Gerçekten dinleyince miyav'lardaki manayı bile çözüyor insan. Bilmem anlatabildim mi?

20 Şubat 2009 Cuma

I don't know why? Who am i ?

Hayatı ne kadar sömürürsem sömüreyim , sonunun gelmeyeceğini biliyorum. Peki ya nedir bu telaş ? Maddeye doyumsuzluk değil , maneviyata açlık değil ? Sonu yok. Sonsuza kadar bir arayış ve bulamayış hali mi olacak benimkisi ? 'Hah tamam, budur'lar, 'yine olmadı'larla yapıyor finali. Ne arıyorum , bulamadığım ne ? Hiç bilmiyorum. Hala karar veremedim sahip olduğum zamanı en iyi şekilde geçirmenin yolunu. Ve benim koca ömrüm , koca bir arayışla geçecek. Bulduklarım bahtıma.

Bildiğim en büyük takıntım da insanlar. Gelip başköşeye kurulmuş olanlar , değişen şartlarla birlikte kendilerini oturdukları tahttan etmesinler istiyorum.

Büyük kayıplar verip, yola eksik devam eden ben, hala ümitliyim. Nefes aldığım müddetçe kayıplar verip , bunlarla başedebilirim.

Anılar daima nefes alır.

Piece of my life , piece of my heart.




Şimdi size hayatıma damgasını vuran, rotamı şaşırtan en mühim hikayemi anlatacağım.

2007'nin sonlarıydı ki bu üniversiteye başladığım 17 yaşıma tekabül eder, hayatımı kendi kendime devam ettirebileceğime karar verip, evden ayrıldım. Ailemle hala aynı şehirdeydim ancak ben aramıza bir kıta sokmuştum.. Tahmin edersiniz , ayrılan evler , ayrılan hayatlar demektir, gönüller bir olsa da. Bunlar başlangıç. Hikaye henüz başlıyor..

Zaten yaşanmakta olan bir hayatım vardı ve bu hayat ayrı eve çıkmakla başka bir boyutta devam etti seyrine. Yaptığım en büyük hata , bu zamanlara denk gelir. Kendi kendime kalışımın ilk günlerinde izlerini ömür boyu taşıyacağım , hayatıma damgasını vuran olay gerçekleşti. Ve sonra yaşananlar da bununla bağlantılıydı. Adına aşk denen şey birden bire beden buluverdi kendine , hem de beden bulmasının en absürt olacağı insanda.. Sonrası kısa süren bir ilişki , aylarca süren gönül sancısı, akıldan olma korkuları , hayata adapte olamama durumları. Aylarca bir saplantı halinde , her anıma işleyen , bir delinin ruh haline sahip olmama sebep olan o şeyle yaşadım. Aşıktım , aşkın büründüğü beden hemen her gün gözümün önündeydi , hatta zaman zaman geceleri aynı evde , gündüzleri sokaklarda yanımdaydı. Bunun böyle olmasına sebep olan da bendim üstelik.Hastalıklı haller..

Aylar geçti.. Fikirler değişti. Vazgeçmek üzereydim, öyle hatırlıyorum. Birden değişti herşey. Aşk karşıma dikilmiş , geçmişi silip atmış , 'gel benim ol' çağrısı yapıyordu , benim için belki de son anlardı..

Koca bir travma yaşamama sebep olan o şey , mutlu bir hayat , mutlu bir ilişki vaat ediyordu. Bilirsiniz , bunca bekleyişin sonunda reddedemedim. Açılması gereken yeni bir sayfa vardı , ben de açtım memnuniyetle..

Daha sonra yaşananlar , biraz trajik , biraz peri masalı. Yine de kırılmış - dökülmüş iki hayatın üstüne , olabilecek en sağlam hayatı inşa ettik birlikte. Bu süreç tutku, güven - güvensizlik , acı , öfke , mutluluk , yaralanmalar , iyileşme çabaları ve daha bir çok şey barındırıyordu. Başımıza gelenlerin önünde saygıyla eğilip , birlikte olmanın gücüne inanarak devam ettik yürüdüğümüz yola.

Sonra korkular dikildi karşıma. Endişeler , meraklar. İçinde bulunduğum bu kopkoyu hikaye ve dışardaki hayat. Çektiğimiz perdenin arkasında neler olup bittiğini merak etmeye başladığım zamanlar, kendimi soyutlama ihtiyacım. Sonrasında gelen durup dinlenme - ara verme isteği.. Ve bu isteğin gerçekleşmesi.

Hikaye burada yarım kalıyor. Hayat bizler için neler planlıyor , bilmiyorum. En büyük merakım da bu son zamanlarda.

Peki ya kelebekler ? ..