20 Şubat 2009 Cuma

Piece of my life , piece of my heart.




Şimdi size hayatıma damgasını vuran, rotamı şaşırtan en mühim hikayemi anlatacağım.

2007'nin sonlarıydı ki bu üniversiteye başladığım 17 yaşıma tekabül eder, hayatımı kendi kendime devam ettirebileceğime karar verip, evden ayrıldım. Ailemle hala aynı şehirdeydim ancak ben aramıza bir kıta sokmuştum.. Tahmin edersiniz , ayrılan evler , ayrılan hayatlar demektir, gönüller bir olsa da. Bunlar başlangıç. Hikaye henüz başlıyor..

Zaten yaşanmakta olan bir hayatım vardı ve bu hayat ayrı eve çıkmakla başka bir boyutta devam etti seyrine. Yaptığım en büyük hata , bu zamanlara denk gelir. Kendi kendime kalışımın ilk günlerinde izlerini ömür boyu taşıyacağım , hayatıma damgasını vuran olay gerçekleşti. Ve sonra yaşananlar da bununla bağlantılıydı. Adına aşk denen şey birden bire beden buluverdi kendine , hem de beden bulmasının en absürt olacağı insanda.. Sonrası kısa süren bir ilişki , aylarca süren gönül sancısı, akıldan olma korkuları , hayata adapte olamama durumları. Aylarca bir saplantı halinde , her anıma işleyen , bir delinin ruh haline sahip olmama sebep olan o şeyle yaşadım. Aşıktım , aşkın büründüğü beden hemen her gün gözümün önündeydi , hatta zaman zaman geceleri aynı evde , gündüzleri sokaklarda yanımdaydı. Bunun böyle olmasına sebep olan da bendim üstelik.Hastalıklı haller..

Aylar geçti.. Fikirler değişti. Vazgeçmek üzereydim, öyle hatırlıyorum. Birden değişti herşey. Aşk karşıma dikilmiş , geçmişi silip atmış , 'gel benim ol' çağrısı yapıyordu , benim için belki de son anlardı..

Koca bir travma yaşamama sebep olan o şey , mutlu bir hayat , mutlu bir ilişki vaat ediyordu. Bilirsiniz , bunca bekleyişin sonunda reddedemedim. Açılması gereken yeni bir sayfa vardı , ben de açtım memnuniyetle..

Daha sonra yaşananlar , biraz trajik , biraz peri masalı. Yine de kırılmış - dökülmüş iki hayatın üstüne , olabilecek en sağlam hayatı inşa ettik birlikte. Bu süreç tutku, güven - güvensizlik , acı , öfke , mutluluk , yaralanmalar , iyileşme çabaları ve daha bir çok şey barındırıyordu. Başımıza gelenlerin önünde saygıyla eğilip , birlikte olmanın gücüne inanarak devam ettik yürüdüğümüz yola.

Sonra korkular dikildi karşıma. Endişeler , meraklar. İçinde bulunduğum bu kopkoyu hikaye ve dışardaki hayat. Çektiğimiz perdenin arkasında neler olup bittiğini merak etmeye başladığım zamanlar, kendimi soyutlama ihtiyacım. Sonrasında gelen durup dinlenme - ara verme isteği.. Ve bu isteğin gerçekleşmesi.

Hikaye burada yarım kalıyor. Hayat bizler için neler planlıyor , bilmiyorum. En büyük merakım da bu son zamanlarda.

Peki ya kelebekler ? ..

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder