Hayatı ne kadar sömürürsem sömüreyim , sonunun gelmeyeceğini biliyorum. Peki ya nedir bu telaş ? Maddeye doyumsuzluk değil , maneviyata açlık değil ? Sonu yok. Sonsuza kadar bir arayış ve bulamayış hali mi olacak benimkisi ? 'Hah tamam, budur'lar, 'yine olmadı'larla yapıyor finali. Ne arıyorum , bulamadığım ne ? Hiç bilmiyorum. Hala karar veremedim sahip olduğum zamanı en iyi şekilde geçirmenin yolunu. Ve benim koca ömrüm , koca bir arayışla geçecek. Bulduklarım bahtıma.
Bildiğim en büyük takıntım da insanlar. Gelip başköşeye kurulmuş olanlar , değişen şartlarla birlikte kendilerini oturdukları tahttan etmesinler istiyorum.
Büyük kayıplar verip, yola eksik devam eden ben, hala ümitliyim. Nefes aldığım müddetçe kayıplar verip , bunlarla başedebilirim.
Anılar daima nefes alır.
20 Şubat 2009 Cuma
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder