22 Şubat 2009 Pazar

My son , my honey.


Sevmezdim kedileri hiç. Köpekler kadar samimi, sıcak gelmezlerdi bana. Hani edilgen olmayışları deli ederdi , mamasını , yuvasını ben sağlarken.. Eh sonunda istisnanın birine denk geliverdim. Köpek ruhlu bir kedi oldu evimizin erkeği. Sırf sevilmekten değil , sevmekten de keyif alan bi' can yarısı..

Haftasonları evde yalnız kalıyor 2 gün. Evde kedi bırakmanın, evde bebek bırakmakla eşdeğer olduğunu anlamama sebep oldu bu durum. Konuşamıyor , derdini anlatamıyor , telefon edemiyor , yardım isteyemiyor. Başına bi iş gelse, anca geldiğim zaman öğrenebiliyorum. Eh aklım onda kalıyor. Evlattan farkı kalmadı keratanın.

Yine bi pazar günü. Az önce döndüm eve. Karşımda canlı ve sağlıklı vaziyette ama ölümüne miyavlar bi' halde. Hoşuna gitmeyen birşeyler olduğunda durmuyor çenesi. Sitem ettiğini anlıyorum da , bi' de ne dediğini bilsem iyice ilerliycek ilişkimiz.

Şu dünya üzerinde varlığından en çok keyif aldığım canlıdan bahsetmek istedim. Gerçekten dinleyince miyav'lardaki manayı bile çözüyor insan. Bilmem anlatabildim mi?

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder