9 Mayıs 2009 Cumartesi

I'm gonna change my mind.

Ruh halleri de değişir.
Hatta en çok onlar değişir..

2 ay sonra 19 yaşında bir üniversite mezunu olacağım. Bu düzende.. Erken yıkım, normalin üstünde demoralize olmak falan işte. Şimdilik esas sıkıntım hazırlanması gereken projelerin, verilmesi gereken sınavların altından kalkabilmek. Sonuç olarak verilen emekler neticesinde bir anda geçip gidecek hepsi ve ben elimde diploma ile başbaşa kalacağım.

Radyo-televizyon bitirmiş biri olarak, mesleğe ne kadar aşkla yaklaşırsam yaklaşayım yıllarca kanımı emmeye çalışacaklar. Şanslıysam tabi. Zira stajyer olarak bile giremiyorsun hiçbir yere torpilin yoksa.

Şu gelecek denen şeyi bir yandan fazlasıyla ciddiye almakla beraber, diğer yandan eğer istiyorsam o an içimden gelenlerin peşinden gidiyorum. Öyle çok tutkulu bir insan olmadım bu zamana kadar. Olmazsa aklımı oynatırım diyerek sarılmadım hiçbir işe. Ama şansım hep yaver gitti. Ne istediysem bir şekilde benim oldu. Bunun sebebi de sanıyorum, ne istiyorsam adımlarımı her alanda o yöne doğru çevirmemdir. Gerçekten istediğim şeyle sağladığım uyum, sonucun olumlu olmasına yetiyor.

Gelelim işin kötü tarafına. Ne istediğimi bilmiyorum, kafam karışık desem o da değil. Genel olarak neslimize hakim olan bir umutsuzluk söz konusu. İşsizlik, korkular, güvensizlik falan derken zaten yerlerde sürünen şansımızı iyice dibe çekiyoruz. Etrafımız kötü örneklerle dolu ve mezun olanların çoğu da onların arasına karışmakta.

Tutkuyla hedef belirlemesemde artık birşeyler istemenin zamanı geldi diye düşünüyorum kendi adıma. Yoksa bana da yer açın ey sevgili diplomalı işsizler, kapıp diplomamı geliyorum!

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder